 |
| .../.../.... istanbul/türkiye |
müziğin sesini aç önce.
karanlığın tanımını yaparken aydınlıktan bahsetme zorunluluğu vardır. kavramlar birbirine geçmeden hemen önce zıtlıklarıyla tanımlanırlar. gerçekte görülen ise ayırt edilmesi imkansız bir geçiş sekansıdır. bu içinde bulunulan dumanlı form heisenberg'in anlatmaya çalıştığı ilkenin fotoğrafa yansımasıdır. söz konusu aydınlıktan gelen, yarı hareketli yarı hareketsiz kızın dalgaları kafa karıştırmasın. vücudunun sabit noktaları hareket eden ışık kaynakları ile beraber değerlendirilirse görülecektir ki hareket karanlık ve aydınlığın çocuğudur.
yansımaya çalışan gölgenin, hareket eden lambaların, savrulan paltonun ve nereye baktığı tam olarak belli olmayan yüzün aslında duvardaki tablonun iyi bir canlandırması olmadığını nereden bilebiliriz? bunu bilemediğimiz gibi; karenin sonunda, normalde zemini aydınlatması ilke olan lambaların tavana hayat verdiğini ve bu hayat verişin fotoğrafçı ile modelin kucaklaşmasına yol açıp açmadığını da bilemeyiz. belki fotoğrafçı o paltonun kenarına dokunup geçmiştir sonunda ya da öncesinde seslenmiştir modele; ona hareket kazandırmak için. belki onu unutmamak için almıştır bu kareyi kamerasına.
tüm bu belirsizlikler sonucunda basılıvermiş kameranın düğmesine. gerginlik limitini aşan hamle budur belki ha? bu andan sonra ve bu andan önce olarak ikiye ayırmak istenmez ancak belli ki bir kırılma noktası var ve bu noktanın hangi tarafı iyi bilemiyoruz. gerginlik limitini aşınca gülmüştür belki ya da birden tüm keyfi kaçmıştır. limitin hemen üstünde daha mutlu ve huzurludur belki ve tabi ki de tam tersi olabilir. en azından limitini denemiştir ve kaçmamıştır fotoğrafçı. bu onun cesaretini kanıtlar. savaşçı kimliğini temsil eder barış haykırışları içerisinde. barış için gösteri yaparken çığlık atmak savaşmak değil mi? eğer öyleyse limitini aştığı bu anda fotoğrafçı aslında belirsiz bir yola mı çıkmış olur? bu yolun sonu iç huzurun ötesindeki mutsuzluğa da uzanabilir. aslında karenin icrasından hemen sonra olanlar merak uyandırıcı. bir kucaklaşma: model ve fotoğrafçı arasında ya da bir kavga... belki önemsizce geçip gitme, yani geçerken paltosunun fotoğrafçıya sürtmesi kızın.
işte bu ayrıntıların içinde aşılan limitin ne getirdiği bilinmezliklerle dolu. olmamış olan ihtimallerden bahsetmek de anlamsız.
karanlığın içindeki aydınlığın içindeki belirsiz kızın, ışıklarla süslenmiş ve bu süslemede kendine yer bulmaya çalışan zayıf gölgenin hareketlerini anlat bize fotoğrafçı. bu anı anlatırken bil ki, her kareyi alışında fotoğraf makinana, bir gerginlik limitini daha aşmaktasın. aştığın her limit iki yoldan birine gider; mutluluk ve huzur ya da mutsuzluk ve huzursuzluk. garip olan ve insanın aleyhine işleyen sistemse, bu yolların hep birbiri ile kesişmesi. içinden çıkılmaz bir hal alınca aydınlık ve karanlığın barış isteği, bir şeyler anlamaya başlanacak elbet. bu barış isteğinin aslında savaş naralarıyla desteklendiğini fark edince de vazgeçişin nedenlerinden ilki ortaya konacak.
